Ronald Belford "Bon" Scott (9 lipiec 1946 – 19 luty 1980) urodzony w Szkocji, australijski muzyk rockowy, najbardziej znany z pełnienia roli wokalisty w słynnym zespole hard rockowym AC/DC od 1974 roklu do swojej śmierci w roku 1980. Urodzony w Kirriemuir w Szkocji, emigrował ze swoją rodziną do Melbourne w Australii w 1952 roku w wieku sześciu lat.

Scott utworzył swój pierwszy zespół, The Spektors, w 1964 roku i został w nim perkusistą oraz, okazjonalnie, wokalistą. Grywał w wielu różnych zespołach, jak chociażby The Valentines czy Fraternity, zanim zastąpił Dave'a Evansa na miejscu wokalisty w zespole AC/DC w roku 1974.

Popularność AC/DC intensywnie rosła w latach 70-tych, najpierw w Australii, następnie na całym świecie. Ich album z 1979 roku, 'Highway to Hell', dostała się do pierwszej dwudziestki na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych i zespół zdawał się być na samej krawędzi komercyjnego sukcesu. Niestety, nocą 19 lutego 1980 roku, Bon Scott zmarł po ostrym imprezowaniu. Choć zespół rozważał zakończenie kariery, niedługo po tym wydarzeniu zatrudnił wokalistę Briana Johnsona, śpiewającego wówczas dla brytyjskiego, glam rockowego zespołu Geordie. Następny album zespołu, Back in Black, który z założenia był hołdem dla Bona, został wydany już 5 miesięcy po jego śmierci. Z czasem okazał się być drugim najlepiej sprzedającym się albumem muzycznym wszech czasów...

Ronald Belford Scott urodził się 9 lipca w szpitalu Fyfe Jamieson Maternity Hospital w Forfar w Szkocji Charlesowi i Isabelle Scott, a dorastał w Kirriemuir. Jego młodszy brat Derek urodził się w 1949 roku. Rodzina Scottów wyemigrowała ze Szkocji do Australii w roku 1952, gdzie początkowo mieszkali na przedmieściach Melbourne.[1] To w szkole Sunshine Primary School Ronald otrzymał swoje przezwisko; jako, że w klasie był już Ronald, a Scott, jako, że był ze Szkocji, otrzymał ksywkę 'Bon' (od popularnego wówczas filmu "Bonnie Scotland"). Jego drugi brat, Graeme, urodził się w 1953 roku.

W 1956 roku wraz z rodziną przeniósł się do Fremantle w zachodniej Australii, gdzie Bon dołączył do orkiestry dętej Fremantle Scots Pipe Band, gdzie uczył się grać na perkusji. Rzucił szkołę w wieku 15 lat i niedługo potem wylądował w więzieniu Fremantle Prison oraz spędził dziewięć miesięcy w Riverbank Juvenile Institution za podanie złych danych osobowych policji, ucieczkę przed policją, kradzież dwunastu galonów benzyny oraz nielegalny stosunek płciowy. Nie został również przyjęty do australijskiej armii, gdyż uznano go za "nieprzystosowanego do życia w społeczeństwie".

Pracował jako listonosz, barman oraz kierowca ciężarówki zanim założył swój pierwszy zespół o nazwie The Spektors w 1964 roku gdzie grał na perkusji i okazjonalnie śpiewał. Dwa lata później, po fuzji z The Winstons, uformowali The Valentines, gdzie Scott był drugim wokalistą, występując z Vincem Lovegrovem. The Valentines nagrali kilka piosenek napisanych przez George'a Younga z The Easybeats, w tym "Every Day I Have to Cry" które zawędrowało aż do pierwszej piątki na lokalnych listach przebojów. W 1970 roku, kiedy udało im się dostać nawet do Krajowej 30-tki z singlem "Juliette", the Valentines rozpadło się na skutek różnic zdań muzyków po aferze narkotykowej w zespole.

Scott przeniósł się do Adelaide w 1970 i dołączył do grającej progresywny rock kapeli - Fraternity. Fraternity wydało LP Livestock and Flaming Galah przed trasą w Wielkiej Brytanii w roku 1971, gdzie zmienili swoją nazwę na "Fang". Grali wtedy jako support dla takich kapel jak Status Quo i Geordie, których frontman, Brian Johnson, miał zostać następcą Bona.

W 1973 roku, zaraz po powrocie do Australii po kolejnej trasie w UK, Fraternity zrobiło sobie przerwę. W czasie tej przerwy Scott śpiewał w "Mount Lofty Rangers", zespole założonym przez innych ex-Fraternity muzyków. Jednak po przesłuchaniu w Mount Lofty Rangers, Scott miał poważny wypadek motocyklowy, a jego stan zdrowia nie pozwolił na dalsze granie z Fraternity - został zastąpiony przez Jimmy'ego Barnesa.

W 1974 roku Scott pracował jako kierowca w Adelaide. Poznał wtedy ekipę AC/DC, w tym braci Angusa i Malcolma Young. W tamtym czasie wokalistą zespołu był Dave Evans, jednak chłopcy szybko stwierdzili, że nowy Gary Glitter nie pasuje do ich stylu. Scott oferował się jako perkusista zespołu, jednak kapela wciąż twierdziła, że potrzebują wokalisty a nie perkusisty.

Bon Scott zastąpił we wrześniu 1974 wokalistę Dave'a Evansa. Z braćmi Young na gitarach, perkusistą Tony'm Currentim i Georgem Youngiem - tymczasowym basistą, AC/DC wydało High Voltage, ich pierwszy LP w Australii w lutym 1975 roku. Niedługo po tym, Tony został zastąpiony przez Phila Rudda a Mark Evans został zatrudniony jako stały basista zespołu, a AC/DC zabrało się za kolejny album - T.N.T., który został wydany w Australii w grudniu 1975 roku. Pierwszy album AC/DC, który pojawił się na rynku międzynarodowym, był kompilacją z tych dwóch krążków i nazywał się High Voltage, a wydany został w maju 1976. Kolejny album "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" wydano w tym samym roku w Australii, ale na świecie pojawił się dopiero w listopadzie 1976 w U.K. a aż w marcu 1981 w U.S.A, ze zmienioną tracklistą.

W kolejnych latach AC/DC zyskało sporą popularność dzięki albumom 'Let There Be Rock' i 'Powerage'. W 1978 roku na 'Powerage' zadebiutował na basie Cliff Williams i wraz ze swymi ciężkimi riffami pojawił się na 'Let There Be Rock'. Był to ostatni krążek wyprodukowany przez spółkę Harry Vanda i George Young z Bonem Scottem na wokalu. Występ w Apollo Theatre w Glasgow podczas trasy promującej Powerage został nagrany i wydany jako 'If You Want Blood You've Got It'.

Szósty album zespołu, Highway To Hell, wyprodukował Robert "Mutt" Lange i wydany został w roku 1979. Był to pierwszy LP zespołu, który trafił na Amerykańskie Top 100, zajmując pozycję #17 i na zawsze już włączył AC/DC do rockowej śmietanki.

19 lutego 1980 roku, 33 letni Bon Scott, stracił przytomność podczas imprezy w londyńskim Music Machine (dziś znanym jako 'KOKO'). Zostawił go w swoim samochodzie Alistair Kinnear przy ulicy 67 Overhill Road w południowej części Londynu. Następnego popołudnia Alistair znalazł martwego Bona w swoim samochodzie i zawiadomił o tym policję. Scott został przewieziony do szpitala King's College Hospital w Camberwell, gdzie został oficjalnie uznany za zmarłego. Przyczyną śmierci było udławienie się własnymi wymiocinami w trakcie snu, a oficjalną przyczyną tego było "zatrucie alkoholowe" i "nieszczęśliwy wypadek". Scott został skremowany a jego prochy pochowała w Fremantle rodzina.

Wiele nieścisłości pojawiło się podczas bliższej analizie śmierci Bona, na czele z nieistniejącym Alistairem Kinnearem na czele. Często powtarzano wersję, iż Bon zmarł przez heroinę, lub przez spaliny, które trafiały do samochodu zamiast na zewnątrz. Dodatkowo Scott cierpiał na astmę a temperatura na zewnątrz tamtego poranka była bardzo niska. W dokumencie "Don't Blame Me", Ozzy Osbourne stwierdził, że Bon zmarł przez hipotermię. Koroner badający Bona zaprzeczył jednak wszystkiemu.

Zaraz po śmierci Scotta zespół chciał się rozpaść i odpuścić granie, jednak w końcu stwierdzili, że Bon chciałby, aby grali dalej i po błogosławieństwie od rodziców Bona, AC/DC zatrudniło nowego wokalistę - Briana Johnsona. Angus Young w wywiadzie dla VH1 powiedział, że mama Bona nalegała, aby kontynuowali granie, gdyż to jest jedyny sposób na to, aby ludzie pamiętali o jej synku a ich koledze z zespołu. Pięć miesięcy po śmierci Bona, zespół nagrał płytę "Back in Black" - hołd dla zmarłego wokalisty. Francuski rock band Trust nagrał swój hit "Antisocial" ku pamięci Bona w 1980 roku. Ozzy zadedykował piosenkę "Suicide Solution" Bonowi.

Prochy Bona pochowano na cmentarzu Fremantle Cemetery a jego grób stał się najbardziej charakterystycznym miejscem; po ponad 28 latach od śmierci Bona, National Trust of Australia uznało jego grób na tyle ważnym, żeby zaliczyć go do rangi dziedzictwa narodowego. Jest to najczęściej odwiedzany grób w Australii. 9 lipca 2006 roku została skradziona jego płyta nagrobkowa.

AC/DC wydało box o nazwie Bonfire jako hołd dla Scotta 18 listopada 1997 roku. BOX ten zawiera 4 CD: zremasterowany album Back in Black; płytę z "rzadkościami" na której zamieszczono alternatywne wersje utworów, nigdy nie publikowane i ciężko dostępne numery, oraz wersje live - Volts; oraz dwa krążki live: Live z Atlantic Studios i Let There Be Rock: The Movie.

Live z Atlantic Studios nagrano 7 grudnia 1977 roku w Atlantic Studios w Nowym Jorku.

Let There Be Rock: The Movie to podwójny album nagrany 9 grudnia 1979 w Pavillon de Paris w Paryżu, oraz soundtrack w filmie AC/DC: Let There Be Rock.

AC/DC zostało zaproszone do Rock and Roll Hall of Fame w 2003 roku. Członkowie rodziny Bona dołączyli do zespołu aby pełnić honory w jego imieniu.

W lipcu 2004 brytyjski Classic Rock przyznał Bonowi Scottowi numer 1 w liście "100 Najwspanialszych Frontmanów Wszech czasów" stawiając go wyżej od chociażby Freddiego Mercury'ego czy Roberta Planta.

6 maja 2006 roku miasto Kirriemuir w Szkocji odsłoniło płytę z kamienia - hołd dla tragicznie zmarłego wokalisty. Wiadomość w niej wyryta została odczytana przez jej autora, przyjaciela Bona z The Valentines, Vince'a Lovegrove'a, który powiedział:
“To, co kochałem w Bonie najbardziej, to jego niespotykana wręcz absolutna szczerość. To co widziałeś - to otrzymywałeś, był osobą prawdziwą i tak szczerą jak nikt inny. W moich oczach na zawsze pozostanie ulicznym poetą naszej generacji i kolejnych pokoleń.”

24 lutego 2008 roku naturalnych rozmiarów figura z brązu Bona Scotta została odsłonięta w Perth w zachodniej Australii. Figura na której widać Bona stojącego nad wzmacniaczem Marshalla została zainstalowana na porcie Fremantle Fishing Boat Harbour w październiku 2008.

4 grudnia 2008 roku, Undercover.com podało wiadomość o pracach nad filmem o Bonie. AC/DC potwierdziło tą informację. Pewien mężczyzna z Melbourne, przedstawiający siebie jako jedynego syna Bona, zaoferował się jako odtwórca głównej roli w tym filmie, choć nie ma żadnego doświadczenia aktorskiego.