|
Phillip Hugh Norman Rudd (urodzony jako Phillip Hugh Norman Witschke Rudzevecuis 19 maja 1954) jest australijskim muzykiem, najbardziej znany z występów z AC/DC. Był perkusistą AC/DC od 1975 do 1983, oraz ponownie od 1994 aż do dziś. Po odejściu od zespołu w roku 1977 basisty Marka Evansa, został jedynym urodzonym w Australii muzykiem w AC/DC. Używa bębnów marki SONOR, blachy Paiste, oraz naciągi Evansa. 
Rudd grał w kilku zespołach w Melbourne zanim dołączył do Buster Brown z wokalistą który później doszedł do Rose Tattoo czyli Angrym Andersonem. Miał z nimi nagrać jeden album, Something To Say, w 1975 lecz Rudd odszedł w 1974 na krótką przerwę do Coloured Balls z Lobbym Lloydem. W 1975 został poinformowany o przesłuchaniach do AC/DC przez swojego kolegę z zespołu, Trevora Younga. Poprosił byłego basistę Buster Brown, Geordiego Leacha aby spróbował razem z nim, lecz Leach odmówił. Rudd spróbował i natychmiastowo został przyjęty. Szybko wpasował się w zespół i swoją solidną grą na perkusji przyczynił się do świetnych efektów na płytach od 1975 to 1983. Zespół przeniósł się do UK w 1976 i wpadł w szał koncertów oraz nagrań.


W 1980 wokalista AC/DC, Bon Scott, zmarł. Zespół odrodził się z wokalistą Brianem Johnsonem i nagrał album cieszący się największą popularnością, Back in Black. Rudd nie mógł poradzić sobie ze śmiercią Bona, lecz kontynuował pracę z AC/DC do płyty Flick of the Switch wydanej w roku 1983. Dokończył ścieżkę perkusji do tej płyty, lecz na pomoc wezwany został B.J. Wilson, którego partii nie wykorzystano jednak na płycie. Przyszły perkusista Dio, Simon Wright, zastąpił Rudda, i wystąpił w teledyskach singli promujących płytę "Flick of the Switch".

Odejście Rudda spowodowane było częściowo jego prywatnymi problemami z alkoholem i narkotykami, a częściowo sporami z twórcą i gitarzystą rytmicznym AC/DC, Malcolmem Young, w których ponoć doszło nawet do rękoczynów. Po zwolnieniu z AC/DC, Rudd poleciał na Taurange w Nowej Zealandii gdzie zajmował się firmą wypożyczającą helikoptery.

Jego decyzja o przeprowadzce prawdopodobnie była spowodowana dość dużą sławą i fanami, którzy próbowali go namierzyć w jego rodzinnych stronach.

Podczas nieobecności w AC/DC Rudd powiedział "Ścigałem się samochodami, latałem helikopterami i byłem farmerem. Żyłem w Nowej Zealandii gdzie było super, miło i cicho, gdzie nikt mi nie przeszkadzał" Rudd również wciąż grał na perkusji "kiedy to grałem bardziej bo chciałem niż musiałem" i zbudował własne studio.

Kiedy AC/DC wybrało się do Nowej Zealandii w 1991 roku podczas trasy promującej Razors Edge, zadzwonili do Rudda pod pretekstem chęci "pojamowania" z nim. Rudd zdecydował sie spotkać z chłopakami i niedługo później znów został zatrudniony.

Porównując z perkusistami którzy pojawili się w AC/DC podczas nieobecności Rudda to jego gra zdecydowanie najbardziej pasowała do stylu gry reszty muzyków. Z tego właśnie powodu ucieszono się z jego powrotu, kiedy zastąpił Chrisa Slade'a. Warto odnotować, że nie było żadnych nieprzyjemności związanych z pożegnaniem Chrisa Slade'a. Zespół bardzo cenił sposób gry i umiejętności techniczne Slade'a, lecz otwarcie powiedzieli, że tęsknili za brzmieniem AC/DC sprzed roku 1983.. Sposób gry Phila to pełen energii, mocny groove.

Rudd używa bębnów marki SONOR, blachy Paiste i naciągi firmy Evans. Ma także pałki sygnowane przez Easton Ahead, typu American Classic 5A w prawej dłoni, oraz typu Rock w lewej.

Podobno na koncertach wywiesza przed sobą zdjęcia wielkich piersi, uzasadniając to tym, iż jest to dla niego 'inspiracja'.